Długa droga do samorealizacji

Samorealizacja jako zjawisko powstała już w starożytności. Choć od tamtej pory na kartach historii zapisały się różne dokonania, dopiero XX w. poddał je gruntownej analizie tworząc szereg filozoficznych zestawień zależności samorealizacji od wielu czynników pobocznych. Na co głównie warto zwrócić uwagę – to etymologia słowa SAMO-REALIZACJA. Jak sama nazwa wskazuje to proces ukierunkowany do wewnątrz i skupiający się na JA. Dla wielu określenie ja staje się mistycznym określnikiem, którego pojęcie jest o tyle trudne, gdyż samo zawiera się w sobie. Autoświadomość. To właśnie JA skrywa w sobie wszelkie tajemnice ludzkiej świadomości, odpowiada za stan motywacji a także stanowi źródło pokładów zdolności, darów, talentów, osobowości, charakteru każdej istotny żywej.

Samorealizacja zależy od 2 kluczowych czynników – zdolności i doświadczenia, które posiadamy w stosunku do skali oceny własnych dokonać. Celem, a zarazem czynnikiem motywującym, są skrywane wewnętrznie pragnienia i marzenia, które zmieniają się z biegiem lat, a ich stopniowe zaspokajanie wpływa korzystnie na poziom satysfakcji, a także motywuje do dalszych działań na zasadzie „akcja-reakcja”.

Na przestrzeni lat filozofowie i naukowcy bardzo prężnie zaczęli zapełniać lukę dotyczącą zjawiska samorealizacji oraz problemu motywacji jednostki. I tak Kirkegaard uważał ją za jeden z obszarów funkcjonowania człowieka w społeczeństwie, osiągania satysfakcji z własnych działań, które pozytywnie wpływają na jego samorozwój, co przekłada się bezpośrednio na pozytywne postrzeganie jednostki przez grupę- czyste szczęście. Nieco bardziej skomplikowany układ wyznawali materialiści. Skomplikowani o tyle, że spory problem sprawiało przyznanie tego, że jednak samorealizacja jest jedynie zjawiskiem pozornym, które generowane jest przede wszystkim przez działanie czynników zewnętrznych. Ciągły postęp cywilizacyjny wymusza na jednostce poddanie się jej, a przez to dostosowywanie potrzeb do warunków w jakich żyje. Do wyznaczania celów oraz określania ambicji kluczowe jest środowisko, a w tym inni ludzie, ze swoimi ambicjami. Działa to na zasadzie samonakręcającej się maszyny. Współegzystencja wyzwala w nas chęć dominacji i konkurencji, a to, jak dbać o zdrową atmosferę w realizacji tożsamych celów, zależy już od charakteru człowieka. Nie mniej jednak – to właśnie środowisko określa poziom i sensowność realizacji- bo tak jak w ogólnym założeniu efekt samorealizacji podlega ocenie, tak dla materialistów oczywistym jest, ze ocena zależy od społeczeństwa i jego aprobaty. Koncepcją łączącą doświadczenia filozofów (choć wspomniane powyżej to jedynie wierzchołek góry) stała się teoria pedagogiczna, która określiła samorealizację jako cel w procesie edukacji wychowawczej i rozwoju jednostki. Cały proces przebiega w trakcie życia człowieka, gdzie za rozwój umiejętności od najmłodszych lat odpowiada jakiś autorytet- rodzice, lub w późniejszych latach nauczyciele. To oni odpowiadają za rozwój umysłowy dziecka, więc to też od nich zależy ukierunkowanie na cele dobre i złe, lub te pozornie właściwe. W tym wypadku, jako fundament uznaje się poprawne egzystowanie w grupie społecznej. Dla wyjaśnienia zjawiska samorealizacji, jak i pozostałych czynników, które na to wpływają w XX w. doktor psychologii, Abraham Maslow, stworzył piramidę, która w hierarchicznym układzie określa zależność wszystkich, z pozoru mogłoby się wydawać, potrzeb człowieka do zdrowego funkcjonowania.

Piramida potrzebA.Maslow

Dodatkowo, na podstawie badań, które przeprowadził stworzył on pewien rys charakterologiczny w których znalazło się 14 cech jednostki, które muszą zostać spełnione, aby stwierdzić czy zjawisko samorealizacji jest możliwe, i jednoznacznie stwierdzić, które pole występujące w piramidzie potrzeb należy poprawić, aby osiągnąć stan samospełnienia.

  1. Sprawne postrzeganie rzeczywistości, wyrażająca się w zdolności trafnego oceniania ludzi,
  2. Akceptacja siebie, innych ludzi i zjawisk przyrody,
  3. Spontaniczność i prostota wyrażania uczuć,
  4. Zdolność absolutnej koncentracji na problemie,
  5. Umiejętność dystansowania się od otoczenia i potrzeba prywatności,
  6. Ciągła świeżość ocen w stosunku do rzeczywistości,
  7. Przeżywanie doświadczeń mistycznych i doznań szczytowych,
  8. Poczucie wspólnoty z innymi ludźmi,
  9. Umiejętne zawieranie głębokich związków interpersonalnych z innymi osobami,
  10. Umiejętność rozróżniania dobra i zła, celów od środków,
  11. Filozoficzne, niezłośliwe poczucie humoru,
  12. Spontaniczna ekspresja twórcza,
  13. Przeżywanie skrajnych nastrojów,
  14. Kompleksowe funkcjonowanie w rzeczywistości i nie dzielenie swego życia na pracę i przyjemności.
Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s